Related Collectible
Lore
Obudowa pierwszego kontaktu
Dla Duchów, które widzą to, czego jeszcze nie zobaczono.
Coś, co dotyczy Duchów, niepokoi Lodiego.
Z początku nie jest w stanie określić, co to takiego. To absolutnie czarujący ludzie, choć niełatwo jest przyzwyczaić się do myślenia o małych, unoszących się w powietrzu robotach jako o ludziach. Ale skoro może w ten sposób podchodzić do Eliksni, to może i do Duchów.
No dobrze. Tytułowy pan Duch jest absolutnie czarujący. Należący do pani Rey Ophiuchus jest skryty, do czego zdaniem Lodiego ma prawo. Długo zajmuje mu stwierdzenie, że nawet pan Włóczęga ma swojego Ducha, ale także wówczas…
W jakiś sposób Lodi wie, zanim ktoś mu powiedział.
Nigdy nie przywiązywał większej wagi do ESP, ale – prawdę powiedziawszy – ma pewne odczucie. Fizyczne wrażenie drżenia w piersi. A gdy już to zauważył… cóż, to tajemnica. Analizuje je, słuchając, jak pan Duch mówi o kształtach fal. W umyśle obraca je w rękach, przyglądając się jednocześnie ruchom obudowy pana Ophiuchusa, korzystając z jednej z tych rzadkich okazji, kiedy się pojawił.
– Przepraszam – mówi Ophiuchus. Pani Rey jest zajęta pracą z czymś w rodzaju notesu elektronicznego, zatem cała uwaga Ophiuchusa koncentruje się chwilowo na Lodim.
– Ach, proszę wybaczyć – mówi Lodi. – Nie zamierzałem się wpatrywać. Zamierzał, ale grzeczniej jest udawać, że tak nie było.
– Ma pan pytania.
Faktycznie, ma. – Czy istnieje jakakolwiek możliwość, by Duchy emitowały coś w rodzaju infradźwięków? Maszynowy szum… Albo czy Światło ma w sobie coś wyczuwalnego dla człowieka?
Ophiuchus opada, obracając się wolno w powietrzu. Elementy jego obudowy przestawiają się. – Światło jest we wszystkich żywych istotach – mówi podniośle. – Niewielu ludzi reaguje na nie w tej formie. Zastanawiam się jednak nad Dziewiątką. Nie są paraprzyczynowi, a jednak mają jego świadomość. Być może pan również.
– Rozumiem – mówi Lodi grzecznie, chociaż nie jest co do tego całkowicie przekonany. Mimo tego jest to coś, co należy wziąć pod uwagę.
Faktem jest, że gdy Ophiuchus znika w pancerzu pani Rey, pozostawiając po sobie jarzący się w powietrzu powidok, Lodi wie, że Duch zniknął, zanim jeszcze spojrzy w jego kierunku. To wrażenie poluzowującej się obręczy na jego piersi, zejścia z pokładu łodzi i stwierdzenia, że grunt się nie porusza, jest stabilniejszy, gdy Ducha nie ma.
To nie jest dobre wrażenie, ale Lodi nie jest w stanie stwierdzić, dlaczego. Tak jakby pochodziło z zupełnie innego miejsca. Ten fakt niepokoi go bardziej niż cokolwiek innego.
