Classified Item
Bungie has the ability to expose information in the API that, for whatever reason, is not yet ready to be seen. We call these items "classified".
Sometimes classified items eventually are revealed to be real, in-game items. However, they are usually just junk data that made it into the API that isn't intended to be seen.
We include these items in the database solely to provide a complete view of what is in the API files. You should not take the presence of this item as a guarantee of something coming in a future update or attempt to analyze its presence too deeply. Doing so likely will only lead to disappointment.
This item is categorized as classified because:
- It is a dummy responsible for generating items purchased from vendors or obtained from opening engrams.
Special Perks
Stats
| Siła rażenia |
|
65 | |
| Zasięg |
|
42 | |
| • Damage Falloff | |||
| Stabilność |
|
35 | |
| Szybkość dobycia |
|
65 | |
| Prędk. przeładowania |
|
59 | |
| • Reload Time | |||
| Asysta celowania |
|
50 | |
| Generowanie amunicji |
|
26 | |
| Przybliżenie |
|
12 | |
| Lotna skuteczność |
|
3 | |
| Kierunek odrzutu |
|
60 | |
| Pocisków na min | 80 | ||
| Magazynek | 6 | ||
| Atak | 0 | ||
Curated Roll
Lore
Bezmyślne ryzyko
Pochopnie i na oślep.
EMS-224107
Członków Roju nie można zmusić do uległości przemocą ani zagrozić im bólem. Oni żyją bólem, a nawet się poprzez niego wyrażają. Lecz ulegają pysze.
Glint z szumem ustawia się pod lepszym kątem. – Masz szczęście, że ten tasak nie przeciął cię na pół.
Wrona rozumie niebezpieczeństwo. Glint dość mu o nim nagadał, ale wie, że zdobywane przez niego dane chronią drużyny ogniowe przed zasadzkami i odkrywają pozycje Świetlistego Roju. Przeklęte niech będzie samounicestwienie; zdobytych informacji nie da się podważyć.
– To, że mogę cię wyleczyć, nie znaczy, że nie powinieneś chronić samego siebie – brzęczy Glint. Deszcz spłukuje krew z coraz bardziej podziurawionego pancerza Wrony. Rozlega się grzmot, ale nie widać błysku.
KOSMODROM-224112
Wrona wymienia ciosy ze Świetlistą czarnoksiężnicą, aż wreszcie daje się przyszpilić elektryczną lancą. Wije się z bólu na ziemi, a ona obiecuje oddać w ofierze jego Światło do zbiornika w Piekielnej Paszczy. On udaje, że ją błaga. Czarnoksiężnica rechocze z zadowolenia i wymyka jej się imię jej dowódcy na Księżycu. Wrona dziękuje jej dobrze wymierzonym słonecznym ostrzem. Glint materializuje się, gdy Wrona wzywa Krogulca.
– Wiem, że Saladyn by tak nie postąpił.
Wrona krzywi się z bólu, gdy Glint zszywa mu uzdrawiającą nitką Światła tryskające krwią rozcięcie na karku.
– Rój musi myśleć, że wygrywa – mówi Wrona przez zaciśnięte zęby.
Monologują, jakby myśleli, że torturują go słowami. Wyjawiają okruchy informacji, gdy wyszydzają go, myśląc, że jest skończony. A on im na to pozwala. Zbiera ziarna prawdy i łączy je w coś użytecznego.
KSIĘŻYC-224120
Wrona spogląda w dół na ponad trzydziestu członków Roju wyłaniających się z czeluści Piekielnej Paszczy. Prowadzi ich dwóch władających Światłem rycerzy. Wrzeszczą i prężą się nad ciałem dopiero co pozbawionego życia Strażnika.
– Leć już – mówi Wrona do Glinta, zdejmując hełm. Kładzie go na kamieniu u swoich stóp. Rzadka księżycowa atmosfera jest pełna pyłu. Wrona skacze w stronę klekoczącej chmary.
– Przynajmniej załóż z powrotem hełm! – woła za nim słabo Glint. – Ściągnę pomoc!
Przez Wronę przepływa słoneczne Światło. – No dalej! CHCECIE MNIE DORWAĆ? JESTEM TUTAJ!
Zaciska dłoń na uchwycie rewolweru; płomienie przeskakują z koniuszków palców na cylinder – dopiero co aktywowany Złoty pistolet Wrony wyrzuca z siebie serię płomienistych wystrzałów. Wrona strzela, dopóki się da – póki Rój nie zbliży się do niego. To wystarczy, by spopielić Rycerza i jego Ducha, ale nie armię sług, które wciąż na niego pędzą. Wrona odbezpiecza granat-pułapkę, gdy rozrywają go wirujące pazury sług.
*****
Wrona otwiera oczy. Glint unosi się nad nim, obok stoi dziwna kobieta.
– Rozrzutnie szafujesz życiem, Książę Rafy – mówi z dezaprobatą.
– Nie nazywaj mnie tak. – Wrona siedzi w wolno opadającej smudze księżycowego pyłu, zdając sobie sprawę, że ona zapewne przyciągnęła jego ciało aż z Piekielnej Paszczy.
– Nie przepada za przydomkami – szepcze do niej Glint.
– Dobrze zatem. Jestem Eris Morn, przyjaciółka – kobieta mówi półgłosem, wyciągając dłoń.
– Jasne. – Wrona przyjmuje jej dłoń i wstaje. – To by się zgadzało… te… – Wrona wskazuje na swoje oczy, ale Eris nie reaguje, więc Wrona niezręcznie kaszle. – Hm, Ikora, zdaje się, wspomniała, że ty… bywasz na Europie, i na Marsie.
– Rój zmierza w kierunku Ziemi. Coś się szykuje, a ja próbuję odkryć, co i gdzie. Biorąc pod uwagę intrygi Savathûn i kaprysy królowych, nasze motywy mogą nie być aż tak bardzo różne.
Wrona wzdycha. – Mam dość bycia wodzonym za nos przez tych, którzy snują plany.
– Potężni mają plany wobec nas wszystkich. Lepiej je poznać, nim będzie za późno – odpowiada Eris.
Wrona łypie na swojego Ducha. – Hm. Zdaje się, że ktoś znowu dzielił się informacjami…
– Znałam cię i wiem coś o tobie. – Eris chwyta za łuski jego rękawa, jej bliskość robi się niepokojąca. – Twoje wspomnienia staną się lekcjami, gdy wypalisz już swoje pragnienie zemsty i przestaniesz się użalać nad sobą. Zaufaj mi.
