Related Collectible
Lore
Objawienia Akaszy
Kończymy na początku.
Różowe światło wypełnia kokpit Jastrzębia mknącego z prędkością przelotową wysoko nad Ziemią. Ponad nim Wędrowiec wisi bez ruchu na tle kosmicznej czerni. Z trójkątnych wrót w jego skorupie wylewa się opalizujące światło.
Zgłoszenie się do tej misji to jedna rzecz, ale teraz, znajdując się u progu nieznanego, Tytan Joxer ma wątpliwości. – To nie różni się zbytnio od łowów na ahamkary – zapewnia go Duch. – Jest nierozważne, nieprzemyślane i niebezpieczne. – Joxer zerka na swojego Ducha z uśmiechem. Już czuje się lepiej.
Dwa statki eskortowe Kombinatu po obu stronach Jastrzębia Joxera gaszą silniki, pozwalając Jastrzębiowi lecieć dalej w stronę Wędrowca. Mówią coś przez komunikatory po ulurancku.
– Tłumaczenie z grubsza brzmi: „Poza tym, co znane, jest groza wszechświata” – wyjaśnia Duch. Joxer nie ma pewności, czy to ostrzeżenie, przekleństwo, czy słowa pokrzepienia. Znając Kombinat, pewnie wszystko naraz.
Delikatnie przesuwając drążek sterowniczy naprzód, Joxer prowadzi Jastrzębia przed siebie w stałym tempie. Oko jego Ducha rozszerza się, gdy różowe światło z portalu robi się coraz jaśniejsze i w każdym kierunku widać już tylko obraz jak z kalejdoskopu.
Joxer mocniej chwyta drążek, czując porażający zawrót głowy. Na krawędzi postrzegania słyszy łaskoczące echa nut granych na pianinie. Czuje dłonie na swojej piersi pod pancerzem, oddech na swoim policzku pod hełmem.
– Eric, wracaj do łóżka – szepcze głos w jego umyśle. Widzi miasto, dom. Rodzinę i dzieci. Nie może spać. Nie są sami we wszechświecie. Projekt Ares ich…
Jego Duch wrzeszczy. Łącza jego obudowy puszczają. Wracając do rzeczywistości, Joxer szarpie za drążek w chwili, gdy nos Jastrzębia dotyka portalu. Gdy statek zaczyna przechodzić przez portal, słyszy śmiech, krzyki, czuje wargi na swoim policzku, dłonie na swoich ramionach.
Krzyk Ducha rozciąga się od chwili Wielkiego Wybuchu po gorącą śmierć wszechświata.
Joxer słyszy krzyk, który się z niego wyrwie, a jego statek zaczyna się i kończy.
– Wracaj do łóżka.
Dogania swój krzyk.
