Classified Item
Bungie has the ability to expose information in the API that, for whatever reason, is not yet ready to be seen. We call these items "classified".
Sometimes classified items eventually are revealed to be real, in-game items. However, they are usually just junk data that made it into the API that isn't intended to be seen.
We include these items in the database solely to provide a complete view of what is in the API files. You should not take the presence of this item as a guarantee of something coming in a future update or attempt to analyze its presence too deeply. Doing so likely will only lead to disappointment.
This item is categorized as classified because:
- It is a dummy responsible for generating items purchased from vendors or obtained from opening engrams.
Stats
| Obrona | 0 |
Lore
Peleryna prosperującego ocalałego
Jeśli przed tobą nie było tu nikogo, utorujesz własną drogę.
Ikora odstawia jedzenie i patrzy, jak Lodi czyta.
Prowadzili te badania już od kilku tygodni, desperacko próbując rozszyfrować przepowiednię. Stukał w bok elektronicznego notesu, a dźwięk stawał się coraz bardziej metaliczny, gdy na czubku jego palca pojawiło się eksperymentalne złoto. Lodi miał podwinięte mankiety, a jego przedramiona rozbłysły światłem. Jeśli by się dobrze przyjrzała, mogła coś dostrzec… tatuaż? Absurd. Jest jak zaczarowana.
– To nie jest w porządku, Ikoro. Nie możemy ukryć prawdy. – Potrząsnął głową. – Naczelnik Zavala podejmuje złą decyzję.
W jej głowie nadal było słychać natarczywość Zavali. – Wiem.
Przez chwilę obdarzyli się nawzajem wyrazami uznania. Oboje byli z gruntu niezdolni do sprzeciwienia się przełożonemu.
– Czy już mu powiedziałaś…
O jej przyszłym tytule.
– Jeszcze nie. – Ikora jeszcze nie wie, jak.
– Nie jestem ambasadorem… czegokolwiek… jeszcze – mówi, wzruszając oschle ramionami. – Chyba dopiero musimy zasłużyć sobie na awans.
– Lodi… czy przyszłość jest gwarantowana?
Mruga i zaczyna patrzyć się w dal. Kolor jego oka szybkim mrugnięciem zmienia się z kasztanowego na płonący błękit. – Na obiad zjesz pupusas – prorokuje, spijając kolejne łyki kawy.
Ikora wzdycha, otwiera torbę, odsłania jego nagrodę i mówi – Nadal ci nie wierzę, że ten kaktus jest jadalny, ale przynajmniej moja śmierć nie byłaby nieodwracalna.
Lodi nagle zachłystuje się śmiechem. Twarz Ikory przybiera pytający wyraz.
– Nie przewidziałem, że to powiesz! – Wyjaśnia, szczerząc się.
– Naprawdę?
– Nie. Zobaczyłem, jak gapisz się na mnie i zaczynasz jeść. – Jego uśmiech dosięga jego oczu. – Przyszłość wydarza się. Ale ważne elementy nie są zagwarantowane.
Ikora zapisuje to odkrycie z ciepłym zaskoczeniem… jej żart był ważny.
