Related Collectible
Lore
Eksplorator Oorta JS-8
„Po sześćdziesięciu jeden latach milczenia nadal nadajemy na tych samych falach. Damy radę”. – Ikora Rey
Ikora kroczy u boku Lodiego, gdy podążają ku miejscowej osadzie. Nieufny Ophiuchus w ciszy unosi się u jej ramienia. Wokół kostek idących unoszą się zielonkawe smugi niesione niewidocznymi prądami.
Lodi nieustannie rzuca na nią krótkie spojrzenia, tak jakby drobnymi łyczkami pił zbyt gorącą kawę, starając się nie poparzyć języka. Dla śmiertelnika z Ziemi Kepler jest trudnym miejscem na otrzymanie wezwania. Niepokój musi mu ciążyć.
W końcu jednak unosi kąciki oczu, uśmiechając się ciepło.
– Pani Rey, poznałem pani nazwisko, ale zachowałem się niegrzecznie wobec pani szybującego towarzysza.
Ikora wyciąga dłoń. Ophiuchus ląduje na niej delikatnie niczym opadający liść. Następuje prezentacja.
– Bardzo mi miło pana poznać, panie Ophiuchus. – mówi Lodi. – Od dawna pracujecie razem?
Ikora nie może powstrzymać się od zareagowania uśmiechem na tę zgrabną próbę wybadania, ile ma lat. – Ach, działamy razem od kilkudziesięciu żywotów. Ophiuchus z pewnością mógłby panu powiedzieć dokładnie, ile razy podniósł mnie z martwych.
Lodi spogląda na nią z nieudolnie ukrywanym niepokojem. Śmiertelnikowi może być trudno oswoić się z długością życia Strażnika.
– A jak często pani umiera?
– O wiele rzadziej niż kiedyś – zapewnia go. – Chociaż lubię myśleć, że moje statystyki były całkiem dobre nawet podczas działań w terenie.
Ophiuchus sarkastycznie przewraca obudową w jej kierunku. Dobrze pamięta dni spędzone razem w Tyglu.
– Mam nadzieję, ze to była pozytywna zmiana w karierze.
Ikora zakłada ręce za plecy. Stojąc na skalistym podłożu, spogląda na rozciągnięte w górze obce niebo. Początki uśmiechu zaczynają błądzić na jej ustach.
– Nie zamieniłabym jej na nic w świecie.
