Classified Item
Bungie has the ability to expose information in the API that, for whatever reason, is not yet ready to be seen. We call these items "classified".
Sometimes classified items eventually are revealed to be real, in-game items. However, they are usually just junk data that made it into the API that isn't intended to be seen.
We include these items in the database solely to provide a complete view of what is in the API files. You should not take the presence of this item as a guarantee of something coming in a future update or attempt to analyze its presence too deeply. Doing so likely will only lead to disappointment.
This item is categorized as classified because:
- It is a dummy responsible for generating items purchased from vendors or obtained from opening engrams.
Stats
| Obrona | 0 |
Lore
Wstęga agonii
Akolici Nezareca: Wrzosiec – V
Trzaski płomieni niosły się echem w jaskini. Sięgnąłem do niego, pozwalając, by ciepło mną kierowało. Mężczyzna po drugiej stronie czekał milczący, gdy ja przeżywałem swoje wspomnienie.
– Czuć od ciebie tę woń… woń Nezareca.
– Podobnie jak od ciebie, Wrzoścu z Dzikiej Jeżyny – powiedział mężczyzna. Tytuł, który wypowiedział, brzmiał nieznajomo. Czy wciąż zasługiwałem na ten przydomek? Wydawało mi się, że należy do przeszłości. – Jest słaba… lecz wciąż wyczuwalna.
– Czy to prawdziwy powód, dla którego mnie wezwałeś?
Nastąpiło długie milczenie. Potem usłyszałem, że szuka czegoś w swojej torbie.
– Moja rodzina cieszy się łaską Nezareca od pokoleń – powiedział.
Mocniej ścisnąłem swój kostur piechura, gotowy w razie konieczności dobyć ostrza. Potem usłyszałem łomot ciężkiego obiektu i, po kilku sekundach, odgłos przerzucanych stronic. Mężczyzna przemówił znowu.
– Nasze przeżycia nie będą ostatnimi. – Stronice obracały się nadal, dość głośno, abym mógł je usłyszeć pomimo trzaskania ogniska. – Czy chcesz ponownie poczuć jego pełną moc? – zapytał mężczyzna.
W głębi duszy natychmiast usłyszałem głośne i zdecydowane „TAK”. Spędziłem tak wiele czasu, lękając się jego wpływu, jego mocy, czystej grozy, jaką wzmocnił we mnie… Ale gdy odszedł, pozostała tylko pustka. Pochłaniająca wszystko próżnia przerażenia.
– Co mam zrobić? – zapytałem.
Nie mogłem tego stwierdzić na pewno, ale coś mi mówiło, że mężczyzna się uśmiechał.
