Classified Item
Bungie has the ability to expose information in the API that, for whatever reason, is not yet ready to be seen. We call these items "classified".
Sometimes classified items eventually are revealed to be real, in-game items. However, they are usually just junk data that made it into the API that isn't intended to be seen.
We include these items in the database solely to provide a complete view of what is in the API files. You should not take the presence of this item as a guarantee of something coming in a future update or attempt to analyze its presence too deeply. Doing so likely will only lead to disappointment.
This item is categorized as classified because:
- It is a dummy responsible for generating items purchased from vendors or obtained from opening engrams.
Stats
| Obrona | 0 |
Lore
Obręcz starożytnej apokalipsy
„Miał twarz jak koniec świata i oczy niczym manna na pustyni. Jedno spojrzenie i wiedziałem, że nikt mnie nie uratuje” – Włóczęga
Powoli odchodziliśmy od zmysłów. Minął już rok na tej planecie i kompletnie nie mieliśmy pomysłu na schwytanie lub udomowienie tych stworzeń, co stanowiło nasz jedyny cel.
Były naszą zmorą.
Statek od dawna stał bezużyteczny, uszkodzony przez przenikające do kości zimno. Każdy z nas tysiące razy umierał od tej zimnicy. Wiem, że każdy z was był w Tyglu i grał w Gambit.
Tu było o wiele, wiele gorzej.
Tak czy owak, zostało nas czterech. W tamtej chwili każdemu z nas już odbijało. Nas czterech i do towarzystwa wyjący wiatr i lodowe zbocza. Czasem przebiegające, bezmyślne zwierze, które było powodem do kłótni.
Jednego dnia, gdy rozbiliśmy obóz w innym monolicie, coś omiotło planetę. Później dowiedziałem się, że omiotło cały układ. Poczuł to każdy z was, który słucha tej wypowiedzi. Byliście w sercu wydarzenia.
Nasza czwórka straciła Światło. Wiedzieliśmy o tym. Spojrzeliśmy na zwierze monolitu w swojej zamarzniętej klatce. Wydawało się odwzajemniać gest.
Wspominałem, że byliśmy na skraju załamania nerwowego. Każdy z nas zrobił to, co takie osoby zazwyczaj robią. Wydawało nam się, że zdradziliśmy się nawzajem. Wyciągnęliśmy broń.
Do dziś nie mam pewności ilu z tych gości chciało strzelać, by zabić.
Powiem jedno. Tylko ja uszedłem z życiem.
Zwierzę w monolicie było temu świadkiem. Gdy już było po wszystkim, skierowałem w jego stronę środkowy palec.
Zostałem sam.
Jak się stamtąd wydostałem i dotarłem tutaj? Może kiedyś o tym opowiem. Zobaczymy, czy mój Gambit mnie do tego skłoni.
– przemyślenia Włóczęgi podyktowane jego Duchowi dla potomności. Część piąta z pięciu.
